Inkunabuły należą do jednych z najbardziej pożądanych rodzajów odmian książki. Wiąże się to z czasem ich wydania i znikomą ilością egzemplarzy już na początku ich powstania. Inkunabułami nazywa się umownie książki wydane przed 1501 rokiem. Większość z nich to rękodzieła wykonane ze wszystkimi normami ówczesnej sztuki. Jedna książka mogła być przepisywana przez tego samego mnicha całe życie (zwłaszcza jeśli się weźmie przeciętną długość życia w ówczesnej Europie), dlatego wkładał w nią całego siebie, stosując nie tylko ozdobną czcionkę, ale również piękne ilustracje, zdobione inicjały, a także dekoracje na marginesach. Okładki takich ksiąg były nieraz wysadzane klejnotami i grawerowane złotem i srebrem. Same barwniki stosowane wewnątrz dzieła nie były najtańsze, ale nie bez powodu jedna taka pozycja osiągała nieraz cenę całego miasta, dlatego pozwalali sobie na nie jedynie najbogatsi, choć czasem nie umieli nawet czytać. Oczywiście, wykonywano również egzemplarze mniej ozdobne. Inkunabuły to pierwsze druki – w końcu Gutenberg już w 1455 roku otworzył swoją drukarnię w Moguncji. Jednak pierwsze książki wytworzone tą nowożytną techniką przypominały wyglądem rękodzieła, nawet czcionka bazowała na ręcznym piśmie. Ilustracje wciąż wykonywane były ręcznie w każdej pozycji, dlatego czas inkunabułów sięga 1501 roku. Łatwo je rozróżnić, ponieważ zazwyczaj nie posiadają żadnych informacji o autorze ani nawet karty tytułowej. Pozycje wydane w podobny sposób, ale po tym roku, nazywa się zazwyczaj postinkunabułami. Zazwyczaj wydawano tak księgi święte – a więc Biblię i hagiografie.
Inkunabuły i rękodzieła